Ελπίδα

Οι μέρες περνάνε χωρίς να ρωτάνε,  οι σκέψεις πολλές χωρίς καθόλου ενοχές.

Tο πρόσωπό μου κοιτάζω και πλέων δεν αηδιάζω ,

η ψυχή μου ήρεμη μιλά με τη καρδία πως μπορώ να κάνω όνειρα πολλά .
Όνειρα όμως χωρίς πατρίδα και αδέλφια είναι η χειρότερη φυλακή σε ετούτη τη γη .
Κάποια βράδια τα αστέρια κοιτάζω και βλέπω στην Ελλάδα ξανά η ελπίδα να γυρνά . 

Μην τους αφήσουμε να σβήσουν αυτό το κερί γιατί καίει εδώ και αιώνες σε ετούτη τη γη . 

 Τη γη που μεγαλώσαμε και αγαπάμε . 

Γιατί επιτέλους από τον λήθαργο δεν ξυπνάμε ;

Δεν θέλει λόγια πολλά λόγια καλά , οι καρδίες μας καταλαβαίνουν πιο πολλά . 

Μονάχα μια κίνηση αρκεί από το καθένα να γίνουμε οικογένεια ξανά με αγάπη και ιδανικά
και οι προδότες αδέλφια μας είναι , άνθρωποι χωρίς ιδανικά που έχουν ξεχάσει εδώ και καιρό
τι είναι στη ζωή σημαντικό .
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποιοι είμαστε και τι αγαπάμε
γιατί ο χρόνος περνά χωρίς να ρωτά.
Μόνο η δικιά σου η ψυχή γνωρίζει  τι και ποιος ήσουν ,αυτή δεν την ξεγελάς.
Αναμένω εκείνη τη στιγμή που η οικογένεια μου θα αρχίσει να χαμογελά και τότε να ξέρουν όλοι καλά πως τίποτε δεν θα μας πληγώσει ποτέ ξανά.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω ένα φίλο μου , που έστειλε αυτό το κείμενο .